این روزها ذهنم درگیره. درگیر اثر خون. درگیر دوری و نزدیکی دلها. یادمه کسی میگفت محارم نسبت به هم مسئولیت دارن . و من باور دارم فرزندان این محارم هم نسبت به هم مسئولیت دارن چون با هم درد میکشن و این معجزه ی خونه. باور دارم حتی سردترین ادمهای همخون هم که منکر این مسئولیت هستند هم درد میکشن و دیگران هم برای اونها درد میکشن.

وقتی ارتباطمون به خاطر شرایط با یه نفر قطع میشه، زه این معنی نیست کاثر گذاری اون آدم تو زندگی ما از بین رفته.خاطرات مشترک مثل ریل های راه آهنی هستند که قطار جسم و ذهن ما رو عو مسیر بزرگسالی به جلو هدا